Kolejowa 6, PAROWOZOWNIA KARSZNICE
Źródeł powstania parowozowni w Karsznicach należy szukać w ogólnych procesach gospodarczych, jakie zachodziły w Polsce po odzyskaniu niepodległości. Dla kraju odbudowującego się po zniszczeniach spowodowanych I wojną światową istotne znaczenie miał eksport węgla, stwarzający korzystne warunki dla rozwoju pozostałych gałęzi gospodarki.
Za początek realizacji tych planów należy uznać decyzje Sejmu z 23 kwietnia 1925 r., upoważniającą rząd do budowy dwóch „pierwszorzędnych, normalnotorowych linii kolejowych użytku publicznego”, jednej na północy kraju, od stacji kolejowej Bydgoszcz do Gdyni i drugiej na południu od stacji kolejowej Kalety, przez Herby – Wieluń do stacji kolejowej Podzamcze.
Linię południową o długości 122 km oddano do użytku już 6 listopada 1926. Linię północną Bydgoszcz-Gdynia uruchomiono cztery lata później. Były to jednak rozwiązania doraźne i częściowe. Nadal, bowiem istniała potrzeba połączenia obu tych odcinków szybką linią tranzytową.
7 lutego 1928 roku prezydent Ignacy Mościcki wydał zarządzenie, które upoważniało Rząd do budowy trasy od stacji kolejowej Herby przez Zduńską Wolę do Inowrocławia. Ustaliła ona ostatecznie kształt nowej linii od Katowic do Gdyni. W okolicach Zduńskiej Woli prace rozpoczęły się wiosną 1929 roku.
Budowę parowozowni w Karsznicach rozpoczęto na przełomie lat 1930/1931 r. Wtedy to czynna była już linia Herby Nowe – Zduńska Wola. Uruchomienie parowozowni i oddanie jej do pełnej eksploatacji łączy się z datą poświęcenia 11 listopada 1933 r. Poświęcenia dokonał ks. Edward Dąbrowski ówczesny proboszcz parafii Marzenin, do której przynależeli mieszkańcy osiedla Karsznice.
Najstarszym budynkiem na terenie parowozowni jest tzw. „stara olejarnia”, wzniesiona początkowo, jako biura budowy Parowozowni Karsznice. W kolejnych latach budynek zaczął pełnić rolę magazynu oleju i smaru dla parowozów i lokomotyw użytkowanych na węźle karsznickim. Od 1994 roku pełnił rolę Zakładowej Izby Pamięci, w której wyeksponowano pamiątki związane z historią zakładów kolejowych od momentu powstania aż do lat dziewięćdziesiątych. Od 2010 roku jest częścią ekspozycji stałej w filii Muzeum Historii Miasta Zduńska Wola.
„Szlak Fabryczny. XIX i XX wieczne fabryki Miasta Zduńska Wola” to projekt zrealizowany w ramach Budżetu Obywatelskiego Miasta Zduńska Wola na rok 2018. Specjalnymi tablicami informacyjnymi oznakowane zostały obiekty, w których działały zduńskowolskie fabryki przemysłowe i te największe, i te w których pracowało najwięcej osób. W sumie to 12 punktów, które razem tworzą atrakcyjny dla turystów i ciekawy dla mieszkańców Szlak Fabryczny o wysokim potencjale promocyjnym i edukacyjnym. Są to: Manufaktura Złotnickiego, Browar Zenona Anstadta, Fabryka Rozena, Wiślickiego i Gecowa, Fabryka Henryka Bąkowskiego, Fabryka Braci Pinczewskich od ul. Królewskiej, Fabryka Braci Pinczewskich od ul. Dąbrowskiego, Fabryka Braci Pikielnych, Fabryka Józefa Sznajdra, Parowozowania Karsznice, Garbarnia Antoniego Kozłowskiego, Stary Skogar i Fabryka Wolmanna.
- 12. Parowozownia Karsznice ul. Kolejowa 6
