Flaga Rzeczypospolitej Polskiej składa się z dwóch poziomych pasów równej szerokości, białego u góry i czerwonego u dołu, w proporcjach 5:8.
Dzień Flagi to święto, które ma wyrażać szacunek do flagi i propagować wiedzę o polskiej tożsamości oraz symbolach narodowych.
2 maja jako święto flagi, to dzień o znaczeniu symbolicznym, przypominający historię i tradycję narodową. Historia polskich barw narodowych sięga czasów królów z dynastii Piastów i jest związana z polskim herbem – białym orłem na czerwonym tle. Na chorągwi polskiej biel symbolizowała duchową czystość i szlachetność, a czerwień ogień i krew.
Biało-czerwonego zestawienia barw po raz pierwszy użyto jako symbolu Polski w 1792 roku, w pierwszą rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 maja. Kokardy w kolorach biało-czerwonych pojawiły się również w czasie powstania listopadowego w latach 1830–1831.
Formalne biel i czerwień jako barwy narodowe w 1831 roku przyjął Sejm Królestwa Polskiego. Wzór flagi, dwa poziome pasy – biały na górze i czerwony na dole – został oficjalnie zatwierdzony przez Sejm w 1919 roku.
Zgodnie z konstytucją barwy narodowe podlegają ochronie prawnej. Fladze państwowej należy się szacunek. Na terenie Polski flaga państwowa RP ma zawsze pierwszeństwo przed wszystkimi innymi flagami.
